Als in Holland de sneeuwklokjes bloeien, komt de lente, komt de lente.
In de weide waar de lammetjes stoeien, ligt het voorjaar in het verschiet.
En we voelen ons blij, als de vogels zo vrij. Koning Winter is vergeten,
als in Holland de sneeuwklokjes bloeien…
Wie kent dit liedje niet
Het klinkt als een herinnering. De eerste regels zingen we moeiteloos mee. Daarna vervagen de woorden en neuriën we wat. Dat geeft natuurlijk niets. Lammetjes in de wei, de winterkoning die is vergeten… zover zijn we immers nog niet. Met dagen als die van afgelopen week luisteren we eerder naar weerberichten, krakende sneeuwschuivers, geruchten over strooizout en lange files. Het voorjaar lijkt nog diep verstopt.
En toch
In de pastorietuin zag ik de eerste sneeuwklokjes. Kleine, dappere wezens die zich door het sneeuwdek heen hebben geworsteld en een kring van ruimte en licht om zich heen maken zodat de tere bloemetjes kunnen ademen. Wie goed luistert, hoort zacht het luiden van hun klokjes.
Die eerste sneeuwklokjes zien voelt als een verrassing, een onverwacht geschenk. Het is als een kleine overwinning op de winterkou. Een fluistering over warmte die onderweg is en nieuw leven dat zich roert onder de grond.
Het sneeuwklokje spreekt al eeuwen tot de verbeelding en wordt gezien als een teken van onschuld, van puurheid, al blijkt de bol, blad en bloem giftig te zijn. Maar juist dat contrast maakt haar misschien nog bijzonderder.
Van dichtbij
Kijk je van dichtbij, dan zie je soms een fijn groen randje langs de sneeuwwitte blaadjes: een belofte van toekomst, van ontluikend leven. Kijk je in het hart van het sneeuwklokje dan zie je dat dat goudkleurig is. Een stille herinnering dat ook voor jou het Licht van de Eeuwige schijnt en wegen opent die je nog niet kent.
Zo vertellen sneeuwklokjes mij niet alleen het verhaal van de naderende lente; ze luiden hun klokjes ook, om een boodschap van Leven en Licht te brengen. En wie verlangt daar, aan het begin van het nieuwe jaar, niet naar? Dus wees stil… hoor hun verhaal en zie wat ze vertellen.
Tekst: Ria Stolk