Video ‘De preek leerde me verder kijken’

“Ik zou de kerk echt missen als die er niet was,” vertelt de 31-jarige Gerda Sacré. Dat is niet altijd zo geweest. “Mijn moeder las wel voor uit de Bijbel, maar ik ben niet kerkelijk opgevoed.” Toch wilde Gerda op een dag de kerkdrempel overstappen.

Toen Gerda en Pim verkering hadden, bestond een van hun vriendengroepen uit christelijke jongeren. Het was voor hen vanzelfsprekend om naar de kerk te gaan, maar Gerda vroeg zich nieuwsgierig af wat ze daar vonden. “Simpelweg hun gang naar de kerk en het bij een gemeenschap horen zorgde dat ik de eerste stap naar de kerk zette. Ik heb een van die vrienden gebeld en gevraagd of ik mee mocht. Na die keer heb ik bijna geen dienst meer overgeslagen, anders moest ik steeds ‘opnieuw’ beginnen met de kerkgang. De drempel leek hoog, maar achteraf viel alles mee.” Na een tijdje ging Pim ook mee. Zo maakten ze van lieverlee de keuze om het geloof te delen. Beiden werden gedoopt.

Waardevol

Om Gerda een thuisgevoel in de hervormde gemeente te geven, paste de predikant een bijzondere methode toe. “Preken luisteren is best moeilijk als je het niet gewend bent. Dus de dominee sprak met mij af om de preek van tevoren te mailen. En na de preek mocht ik terugschrijven of ik het begrepen had. Het was zo waardevol dat hij dat deed!”

Er is veel aan de kerk wat Gerda inspirerend vindt. “Als we iets moois lezen waardoor ik me aangesproken voel. Elkaar ontmoeten. Maar ook de psalmen of gezangen zijn mooi. Soms kan een lied me zo raken, dan heb ik al genoeg voor de hele week.”

Buurman

Voor de preek heeft Gerda een manier overgenomen die ze anderen ook zag doen: ze schrijft mee in een boekje. “De preek kan mij erg aanspreken. Om er goed bij te blijven en niet afgeleid te worden, schrijf ik mee.”

Ze vindt het belangrijk dat de boodschap een praktische toepassing heeft. Zo was er onlangs een preek over omzien naar elkaar. “Dan kom je al snel bij je veilige kring van familie en gemeente. Maar denk eens aan je buurman, je collega of gewoon iemand in de straat. De preek leerde me verder kijken dan mijn vertrouwde omgeving.”

Schaapje van Jezus

“Ik hoop dat ik de boodschap goed aan mijn twee meisjes van vijf en twee meegeef,” vertelt Gerda verder. “Tijdens doopdiensten mogen alle kinderen naar voren komen en een lied zingen. Dat vindt de oudste prachtig. Pas kwam ze ook vertellen dat ze een schaapje van Jezus is. Het is zo waardevol dat ze meekrijgt dat het niet iets is voor later als ze groot is, maar júist voor nu. Dat mijn kinderen bij Jezus mogen komen en dat Hij voor ze wil zorgen.”

Ook aan haar niet-kerkelijke familie wil Gerda graag vertellen over haar geloof. “Maar ik wil ze niet overladen. Mensen hebben al vaak het idee dat christenen hun geloof willen opdringen. Als een familielid of bekende tot geloof komt is dat op Gods tijd, niet op de mijne.”

Moeder

Gerda voelt zich als een mus in Gods huis, waar ze kan rusten. De tekst van psalm 84 is voor haar dan ook heel herkenbaar. “Ik ben graag in de kerk, het voedt me. Natuurlijk is God er ook buiten de kerk. Maar om te groeien heb ik de kerk echt nodig. Een dominee zei ooit: ‘Als God je vader is, is de kerk je moeder.’ Zo ervaar ik dat ook.”

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *